Starship na orbicie: 26 satelitów nowej generacji w jednym locie

Przez ponad trzy lata system Starship-Super Heavy firmy SpaceX przechodził intensywne testy, które mimo postępów technicznych nie kończyły się pełnym sukcesem orbitalnym. Trzynaście wcześniejszych prób, realizowanych od kwietnia 2023 roku, miało charakter suborbitalny. Oznaczało to, że górny stopień rakiety powracał do atmosfery przed wykonaniem pełnego okrążenia Ziemi, a testowe ładunki ulegały zniszczeniu. Głównym ograniczeniem była konieczność precyzyjnego opanowania techniki separacji stopni oraz stabilnego działania silników Raptor w próżni przy pełnym obciążeniu.

Przełom nastąpił 28 września 2026 roku podczas misji o oznaczeniu Flight 14. Górny stopień systemu, Ship 41, wystrzelony z prywatnego kosmodromu Starbase w teksańskiej miejscowości Boca Chica, jako pierwszy w historii programu osiągnął stabilną orbitę kołową na wysokości około 275 kilometrów. Do startu wykorzystano booster Super Heavy numer 21, napędzany przez 33 silniki Raptor 3. Choć podczas wznoszenia po separacji doszło do awarii i przedwczesnego wyłączenia jednej z trzech jednostek napędowych zoptymalizowanych do pracy w próżni (Raptor vacuum), systemy pokładowe zdołały skompensować stratę ciągu. Inżynierowie wykorzystali w tym celu dodatkowy, 19-sekundowy impuls silnika typu sea-level, co pozwoliło na precyzyjne wejście na zaplanowaną trajektorię.

Najważniejszym elementem misji było wyniesienie 26 satelitów Starlink V3, stanowiących pierwszy komercyjny ładunek Starshipa. Jednostki te, ważące po około dwie tony każda, są wyposażone w zaawansowane łącza laserowe i systemy antenowe oferujące przepustowość rzędu 1 Tbps dla pobierania danych. Jest to wartość dziesięciokrotnie wyższa niż w przypadku satelitów generacji V2. Ze względu na duże gabaryty, jednostki V3 nie mieszczą się w owiewkach dotychczas stosowanych rakiet Falcon 9, co czyni Starshipa jedynym nośnikiem zdolnym do ich masowego transportu. Uwalnianie satelitów odbywało się sukcesywnie przez boczne drzwi ładowni za pomocą mechanizmu typu „Pez dispenser”. Proces trwał około 30 minut, a wszystkie jednostki pomyślnie nawiązały łączność ze stacjami naziemnymi.

Po trwającej łącznie trzy godziny misji Ship 41 wykonał manewr deorbitacji i wodował w północnej części Oceanu Spokojnego. Jednocześnie booster Super Heavy zrealizował kontrolowany powrót i pionowe wodowanie w Zatoce Meksykańskiej. Sukces ten oznacza przejście projektu z fazy eksperymentalnej do regularnej eksploatacji operacyjnej. Możliwość wynoszenia tak ciężkich ładunków radykalnie obniża koszty budowy megakonstelacji satelitarnych i stanowi kluczowy krok w przygotowaniach do załogowej misji księżycowej Artemis oraz przyszłej kolonizacji Marsa. Przepustowość dodana podczas tylko jednego tego lotu odpowiada potencjałowi dwudziestu misji rakiet starszego typu.